Πιστοποιημένο σεμινάριο Πρώτων Βοηθειών το Σάββατο 29 Μαρτίου στο Δημαρχείο Άνω Λιοσίων – Σπεύσατε για συμμετοχή...

ΤΗ ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΕΞΕΦΡΑΣΕ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΟΥΣ

 

Έφυγε, σήμερα, Πέμπτη 20 Μαρτίου 2025 από τη ζωή, μετά από σύντομη νοσηλεία σε νοσοκομείο, η συνδημότισσά μας Ελένη Γουναλάκη.

Υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες του Ζεφυρίου, καθώς, τόσο ο αείμνηστος σύζυγός της Κωνσταντίνος, όσο και η ίδια πρωτοστάτησαν στους αγώνες της πόλης για την κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική της ανάπτυξη.

Αποκορύφωμα της κοινωνικής προσφοράς της Ελένης Γουναλάκη ήταν η δωρεά του ποσού για την ανέγερση του υπερσύχρονου και λειτουργικού ΚΑΠΗ Ζεφυρίου, στην Πλατεία Αγίου Φανουρίου, επί Δημαρχείας Φωτεινής Γιαννοπούλου.

Επιπροσθέτως, η Ελένη Γουναλάκη όχι μόνο στήριξε στήριξε το ΚΑΠΗ με τη συμμετοχή και την αγάπη της, αλλά και δώρισε, μετά θάνατον και την οικία της στο Δήμο.

Εξ ου και ο Δήμος Φυλής είχε αναλάβει, εις ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης, τη φροντίδα της και θα τελέσει, δημοσία δαπάνη, την κηδεία της.

Τη θλίψη του για την απώλεια εξέφρασε ο Δήμαρχος Φυλής Χρήστος Παππούς.

«Η Ελένη Γουναλάκη υπηρέτησε με αγάπη τον τόπο της και διέθεσε, σε αυτόν, τον κόπο της ζωής της. Αποτελεί συνεχίστρια της παράδοσης των μεγάλων ευεργετών. Θα μείνει στη μνήμη όλων μας ως η γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της στο Ζεφύρι. Η απώλειά της είναι δυσαναπλήρωτη και το πένθος πάνδημο», δήλωσε.

 

Συγκινητικό Γκράφιτι στο Κλειστό της Δροσούπολης φιλοτέχνησαν οι φίλοι του 21χρονου Γιώργου Αντωνιάδη που έφυγε νωρίς…

ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΚΑΛΑΦΑΤΗ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ-ΑΝΑΠΛ. ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΦΥΛΗΣ

Με αφορμή το δεύτερο, σε σύντομο χρονικό διάστημα, τραγικό γεγονός του θανάτου, σε τροχαίο δυστύχημα, ενός ακόμα νέου συντοπίτη μας, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας. Πριν από αυτό όμως, θα ήθελα να μοιραστώ κάτι προσωπικό. Όσοι με γνωρίζουν καλά ξέρουν για το πάθος μου, το οποίο δεν είναι άλλο από την ταχύτητα. Αυτή η άτιμη αδρεναλίνη που προκαλείται όταν βρίσκεσαι πίσω από το τιμόνι ή επάνω στην μηχανή και απλά επιταχύνεις χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα… και εκεί ακριβώς, σταματούν όλα. 

Για μένα και τους συνοδηγούς μου δεν σταμάτησε ο χρόνος καθαρά από τύχη και θα το ξαναγράψω, ήταν ΚΑΘΑΡΗ ΤΥΧΗ. Πόσοι όμως δεν ήταν τυχεροί να συνεχίσουν την ζωή τους, πόσοι δεν ήταν τυχεροί και προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους, πόσοι προσπαθούν να βγάλουν μια κραυγή για να τους ακούσουν οι γονείς τους; 

Μήπως έχετε όλοι μια τέτοια ιστορία; Μήπως σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; 

Η πρώτη μου σκέψη ήταν, τι έκανα εγώ για να διορθώσω τα λάθη που έγιναν… Τίποτα!!! Και ξεκινώ με την ατομική ευθύνη λοιπόν, την ευθύνη που έχουμε για τον συνοδηγό μας, τον συμπολίτη μας που έτυχε να βρεθεί στον δρόμο μας, για τους ανθρώπους που μας περιμένουν στο σπίτι και για τον ίδιο μας τον εαυτό! 

Και κάπου εδώ θα ακουστεί μια φωνή από τους ανθρώπους του συναφιού μου, αυτούς που έχουν το πάθος με την ταχύτητα, αυτούς τους εξαρτημένους από την αδρεναλίνη. «Τι έχει προβλέψει για εμάς το κράτος; Δεν υπάρχουν χώροι για να κάνουμε το χόμπι μας!!!». 

Και η απάντηση, φυσικά, είναι μια … ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΕΣ. 

Και κάπως έτσι προέκυψε η δεύτερη σκέψη μου: Οδηγική παιδεία. Μετά λύπης μου διαπιστώνω καθημερινά την παντελή έλλειψη οδηγικής παιδείας, διότι αν υπήρχε, ο φίλος μου ο εξαρτημένος θα ήξερε καλά ότι δεν μπορεί να τρέξει στον δρόμο. 

Κακά τα ψέματα όμως , εμείς δύσκολα θα αλλάξουμε, ίσως με πιο αυστηρή νομοθεσία και πάλι κάπως θα την βρούμε την άκρη… Τα παιδιά μας όμως; Γιατί δεν επενδύουμε στα παιδιά μας; Πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής σε όλους τους Δήμους και υποχρεωτικό μάθημα από το Δημοτικό μέχρι που θα αποφοιτήσουν από το Λύκειο! Ας τους δώσουμε την ευκαιρία να επιβιώσουν σε αυτόν τον πόλεμο. Κλείνοντας θα ήθελα να ευχηθώ συλλυπητήρια στις οικογένειες των παιδιών που τόσο άδικα χάθηκαν και ταχεία ανάρρωση στους τραυματίες. 

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στον ξάδερφο μου Ηλία, που βρίσκεται σε φυτικό κώμα μετά από τροχαίο. Ηλία, περιμένουμε να ακούσουμε μια κουβέντα σου.

 

 

Βαθειά θλίψη επικρατεί στα Άνω Λιόσια και ιδίως στη συνοικία Τσουκλιδίου, για την αναπάντεχη απώλεια του Δημήτρη Κοντούλα.

Έφυγε, πρόωρα, σε ηλικία 59 ετών, αφήνοντας απαρηγόρητους συγγενείς και φίλους.

Υπήρξε άνθρωπος αγαπητός και διακριτικός, έτοιμος, πάντα, να κατανοήσει τους πάντες.

Η απώλειά του είναι δυσαναπλήρωτη για την οικογένεια, τους λοιπούς συγγενείς και τους φίλους του.

Άφησε πίσω του τη μητέρα του Αλεξάνδρα, τη σύζυγό του Ιωάννα, τα παιδιά του Αλεξάνδρα και Γιώργο και την αδελφή του Έφη.

Όλοι θα τον αποχαιρετήσουν με σεβασμό και αγάπη, την Τετάρτη 12 Μαρτίου 2025 και ώρα 12:00μ στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Άνω Λιοσίων.

Εν συνεχεία θα τον συνοδέψουν στην τελευταία του κατοικία, στο νέο Κοιμητήριο Άνω Λιοσίων με την ευχή να είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει και την υπόσχεση ότι δεν θα τον ξεχάσουν ποτέ.

 

Σε θρήνο και οδυρμό εξελίχθηκε το πάνδημο πένθος για την πρόωρη απώλεια του νεαρού Γιώργου Αντωνιάδη, στη διάρκεια της κηδείας του.

Εκατοντάδες συγγενών και φίλων συγκεντρώθηκαν, στον Ιερό Ναό Παναγίας Κανάλας, το μεσημέρι της Τετάρτης 5 Μαρτίου 2025, γύρω από το κατάλευκο φέρετρο του παιδιού που χάθηκε άδικα, σε τροχαίο δυστύχημα, για να του δώσουν τον τελευταίο ασπασμό και να συμπαρασταθούν στην οικογένεια του.

Τραγικές φιγούρες οι γονείς του και η αδελφή του που δε μπορούσαν να πιστέψουν ότι πέταξε στους ουρανούς, ο δικός τους άγγελος, σε ηλικία, μόλις, 21ενός ετών.

Στο πλευρό τους στάθηκαν όλοι οι συνδημότες μας κι ανάμεσά τους ο Δήμαρχος Χρήστος Παππούς, Αντιδήμαρχοι και αναπλ. Δήμαρχοι και μέλη του Δημοτικού και των Τοπικών Συμβουλίων, με ένα γιατί στα χείλη και στην καρδιά τους.

Τον συνόδεψαν με αγάπη και σεβασμό στην τελευταία του κατοικία, στο Νέο Κοιμητήριο των Άνω Λιοσίων, με την ευχή και την ελπίδα να μην θρηνήσουμε άλλο συνδημότη μας σε τροχαίο και ιδίως νέο άνθρωπο.

Αν κάποιος περιγράψει τη ζωή της, θα πείτε πως αυτά δεν συμβαίνουν, παρά μόνο στα μυθιστορήματα.

Κι όμως!

Ένα κορίτσι, μέλος πολυμελούς οικογένειας με 6 παιδιά από τον ορεινό Άγιο Πέτρο της Κυνουρίας, ένα όμορφο χωριό που το αγάπησε, βρέθηκε ανήλικη στην Αθήνα, σε συγγενικό σπίτι όπου την μεγάλωναν σαν παιδί τους, όπως η ίδια μου τα διηγήθηκε πριν λίγο καιρό.

Ωστόσο πράγμα σπάνιο για την εποχή της όπου επικρατούσαν τα προξενιά, μόλις η θεία, που την φιλοξενούσε και την μεγάλωνε μαζί με την κόρη της σαν παιδί της, αντιλήφθηκε πως υπήρχε αίσθημα στην ζωή της, με τον μετέπειτα άντρα της τον Γιώργο Ρεκουνιώτη, την έστειλε άρον – άρον πίσω στο χωρίο.

Ήταν όμως, όπως το ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω. Κι έτσι, αν και χωρίστηκαν για κάποια χρόνια, τελικά αντάμωσαν ξανά κι η Χαρίκλεια με τον Γιώργο Ρεκουνιώτη έφτιαξαν μια όμορφη οικογένεια με τρία υπέροχα παιδιά, που μεγάλωναν στα Άνω Λιόσια.

Βιοπαλαίστρια η ίδια, δούλευε σε ένα μικρό μαγαζί στη γειτονιά, όπου κατά γενική ομολογία έφτιαχνε τα πιο σπέσιαλ και μεγάλα σάντουιτς. Πάντα χαμογελαστή, πάντα ανοιχτόκαρδη, ΜΑΝΑ, για όλα τα παιδιά της γειτονιάς, η μοίρα της επεφύλαξε σκληρές απώλειες.

Πρώτα έχασε τη μεγάλη της κόρη τη Δήμητρα. Ασυνείδητος οδηγός της έκοψε το νήμα της ζωής σε ηλικία μόλις 32 ετών ξημερώματα στις “Τρεις Γέφυρες” κι ενώ πήγαινε στη δουλειά της πεζή, την εγκατέλειψε τραυματισμένη για να φύγει, λίγες μέρες μετά, αφήνοντας στη ζωή δυο ανήλικα παιδιά.

Κι ενώ τα χρόνια κύλησαν με χαρές που δικαιωματικά της πρόσφερε η ζωή χαρίζοντας της εγγόνια και δισέγγονα, ήρθαν τα επόμενα αδυσώπητα χτυπήματα.

Πρώτα έχασε τον αγαπημένο της σύζυγο τον Γιώργο και λίγο μετά αρρώστησε ο γιος της Γιάννης Ρενιώτης, ο αγαπημένος ερμηνευτής και μπασκετικός των Άνω Λιοσίων που έφυγε σε ηλικία 41 ετών, βυθίζοντας σε βαθύ πένθος όλη η πόλη.

Απαντοχή της πλέον, η κόρη της Όλγα μια εξαίρετη δικηγόρος, μητέρα, σύζυγος και θυγατέρα. Και τρία περίπου χρόνια πριν, η άδικη μοίρα χτύπησε ξανά. Η Όλγα μας αρρώστησε Κι έφυγε μυστικά κι αθόρυβα για να μην το μάθει όσο γινόταν αυτή η μάνα. Πάλεψε αλλά δεν τα κατάφερε…

Κι έμεινε πίσω η κυρά Χαρίκλεια. Μάζεψε όσα κομμάτια μπόρεσε κι έδωσε όλη της την ζωή και όσες δυνάμεις της απέμειναν, στα εγγόνια και στα δισέγγονα που λάτρευε.

Με μεγάλη αδυναμία στον εγγονό της Δημήτρη. Με τις μέρες και τις ώρες αφότου έφυγε η Όλγα, οι δυο τους δίπλα - δίπλα στον καναπέ. Με παιχνίδι, διαλόγους και σχέσεις στοργής. Με αληθινό νοιάξιμο κι απ΄ τον γαμπρό της τον Γιώργο, σαν να ταν, μάνα του.

Και πριν από περίπου 40 μέρες ήρθε το τελευταίο χτύπημα. Ο Δημήτρης έφυγε ξαφνικά αφήνοντας τη θέση δίπλα της άδεια…

Αυτό η κυρά Χαρίκλεια δεν το άντεξε. Η ήδη εύθραυστη καρδιά της λύγισε και σίγησε…

Κι αν κάτι μένει στη ζωή που περνά και χάνεται, είναι ότι εν τέλει αυτή η υπέροχη γυναίκα αν και κατάπιε πολύ σκληρές πίκρες έζησε και πολύ μα πολύ όμορφες στιγμές ως την τελευταία της πνοή. Γιατί πήρε πίσω, αυτό που χάρισε απλόχερα κι αυτό που της άξιζε. Τη βαθιά εκτίμηση, την αγάπη και την φροντίδα από τις νέες γενιές που μεγάλωσε…

Κι εκεί στον ουρανό, αν τελικά υπάρχει Θεός, που δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει, έχει πολύ καλή παρέα…

Εύη Τριανταφύλλου

 

Νέο σκληρό χτύπημα και μια ακόμη τραγική απώλεια για την πόλη των Άνω Λιοσίων και τον Δήμο Φυλής, που θρηνεί για τον πρόωρο χαμό του 21χρονου Γιώργου Αντωνιάδη, που έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα. 

Παιδί δυο ιδιαίτερα αγαπητών ανθρώπων τη πόλης, του Νίκου Αντωνιάδη και της συζύγου του, Μάγιας, που με προσωπικό μόχθο και μεράκι, διατηρούν επιχείρηση εστίασης στον τόπο.

Θερμά συλλυπητήρια στους γονείς, στην αδελφή του Γιώργου Μαρία και σε όλους του συγγενείς.

Η Εξόδιος Ακολουθία θα τελεστεί στην Παναγία Κανάλα Άνω Λιοσίων την Τετάρτη 5 Μαρτίου στη 1 το μεσημέρι. (13:00)

Τα λογιστικά μας γραφεία θα παραμείνουν κλειστά και θα συμμετέχουν στην απεργιακή συγκέντρωση την Παρασκευή 28 Φεβ στις 11.00 πμ στο Σύνταγμα.

 Ενώνουμε τη φωνή μας με ολους τους συλλόγους και με τις οικογένειες των θυμάτων για τα δύο χρόνια συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών .

Η Ομοσπονδία Τριτέκνων και όλοι οι Τρίτεκνοι της χώρας βγαίνουμε στους δρόμους στις 28 Φεβρουαρίου. Σαν άνθρωποι, σαν γονείς με σεβασμό στα θύματα του εγκλήματος στα Τέμπη. Απαιτούμε ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, καμια συγκάλυψη, να αποδοθούν ευθύνες. Διεκδικούμε Δημόσια και ασφαλή τρένα ! Μαζί με τις οικογένειες των θυμάτων ... Μαζί στις συγκεντρώσεις, απεργούμε , κλείνουμε τα καταστήματα μας, σφίγγουμε ο ένας το χέρι του άλλου!

Ο σύλλογος Τσουκλιδιου "Η Ένωση"

συμμετέχει στην ημέρα μνήμης (απεργιακή συγκέντρωση) την Παρασκευή 28 Φεβ στις 11.00 πμ στην πλατεία Συντάγματος , για τα δύο χρόνια συγκάλυψης του εγκλήματος στα Τέμπη και για τις επικίνδυνες συνθήκες που εξακολουθεί να λειτουργεί ο σιδηρόδρομος.

Καλούμε τα μέλη μας να συμμετέχουν και να

ενώσουμε τη φωνή μας με τις οικογένειες των θυμάτων .

Απαιτούμε να υπάρξει πραγματική δικαίωση, να αποδοθούν όλες οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες για το έγκλημα των Τεμπών. 

Για όποιον επιθυμεί θα υπάρχει πούλμαν που θα μας μεταφέρει στο Σύνταγμα με μικρό αντίτιμο. (Γρ. Λαμπράκη και 17ής Νοεμβρίου)

Όχι άλλη καθυστέρηση 

Οχι στην συγκάλυψη.

Οι ζωές μας δεν είναι κέρδος.

ΔΣ Συλλόγου Τσουκλιδίου