Φωτό Νίκος Κουρέας
Της Εύης Τριανταφύλλου
Λένε ότι μια εικόνα πολλές φορές ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Και είναι αλήθεια…
Τον τελευταίο καιρό ή και πιο παλία, κυρίως σε προεκλογικές περιόδους, κάποιοι που θέλουν να αρθρώσουν αντιπολιτευτικό λόγο μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο αλλά και σε άλλες εκδηλώσεις λένε ειρωνικά πως “ Όλα γίνονται για τις φωτογραφίες”.
Στην ουσία θέλουν να πουν ότι δεν υπάρχει από την πλευρά της Δημοτικής Αρχής έργο αλλά μόνο φαμφάρες. Πολύ συχνά μάλιστα πέφτουν στην παγίδα να απαξιώσουν τα πατροπαράδοτα πανηγύρια αλλά και σημαντικές εκδηλώσεις του τόπου.
Ως εργαζόμενη και δημοσιογράφο - φωτορεπόρτερ εδώ και 35 χρόνια κι ως μέλος του Τοπικού Τύπου και του Γραφείου Τύπου του Δήμου Φυλής, αυτές οι εκφράσεις με πληγώνουν και με προσβάλουν. Όπως θεωρώ και όλους τους συναδέλφους που κάνουμε με προσήλωση κι αγάπη αυτή τη δουλειά. Γι αυτό κι επιχειρώ να εκφράσω μερικές αλήθειες που ίσως δεν τις έχουν σκεφτεί όσοι εύκολα ξεστομίζουν λαϊκίστικες ειρωνείες τέτοιου είδους.
Εμείς λοιπόν οι δημοσιογράφοι – φωτορεπόρτερ κι εν προκειμένω του τόπου, κρατάμε στα χέρια μας τις φωτογραφικές μηχανές ή και τα κινητά μας, με σεβασμό, αγάπη και τρέλα!
Καταγράφουμε μέσα από τους φακούς μας κι εν συνεχεία με τις δημοσιογραφικές μας “πένες” σημαντικά γεγονότα. Για παράδειγμα, τις βραβεύσεις των παιδιών μας που διακρίνονται στα Πανεπιστήμια και στον Αθλητισμό ή στο Σχολείο. Τώρα αν τυχαίνει να τους βραβεύει ο Δήμαρχος, τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, μέλη της Βουλής ή κάποιος άλλος, η αξία παραμένει ίδια. Είναι, τα παιδιά μας!
Αυτές οι φωτογραφίες μας μάλιστα, ανήκουν δωρεάν σε όλο τον κόσμο! Σε γονείς, μέλη Συλλόγων, απλούς συνδημότες σε όποιον θελήσει να τις χρησιμοποιήσει για προσωπική χρήση ή προβολή.
Φωτογραφίζουμε τα Πανηγύρια μας, τους Συλλόγους μας, την Παράδοσή μας.
Τις εκκλησίες και τις Εικόνες μας. Τα έργα στα Σχολειά που θεμελιώνονται. Κάποιες φορές με στεναχώρια φωτογραφίζουμε και τους βανδαλισμούς. Φωτογραφίζουμε έργα που γίνονται. Δεν είναι ψέματα.
Φωτογραφίζουμε ακόμα ακόμα, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας στα ΚΑΠΗ κι εκείνοι το χαίρονται με την ψυχή τους.
Κάποιες πολύ δύσκολες στιγμές, με δάκρυα στα μάτια και τρεμάμενα χέρια, καλύπτουμε κηδείες αγαπημένων συμπολιτών μας, επωνύμων κι “ανωνύμων”. Για να σταθούμε στον πόνο των συγγενικών τους προσώπων και να τιμήσουμε τη μνήμη τους.
Φωτογραφίζουμε και τα κακώς κείμενα. Με τον δικό μας τρόπο, γράφουμε κι εμείς την ιστορία του τόπου.
Έχουμε εξάλλου φωτογραφίσει πολλάκις κι εκείνους που τα λένε αυτά.
Στο βήμα ενός χαιρετισμού εκδηλώσεων, βραβεύοντας παιδιά και αθλητές, σε εκκλησίες, λιτανεύσεις, χαρούμενες ή και δύσκολες στιγμές. Πρόσφατα μάλιστα φωτογράφισα έναν από κείνους, με την κορούλα του στην αγκαλιά, ντυμένη με παραδοσιακή φορεσιά και πολύ, μα πολύ , το χάρηκα!
Εν κατακλείδι είναι προσβλητικές αυτές ο εκφράσεις.
Και ποτέ κανένα καλό περιεχόμενο δεν κρίθηκε από το περιτύλιγμα.
Ας μη φοβούνται λοιπόν τις πολλές φωτογραφίες – Πιστέψτε μας, η καθεμιά έχει την αξία της… Ξέρει ο κόσμος
.JPG)
