Η γυναικεία ματιά. (Με αφορμή έναν πολιτικό γάμο στο Ζεφύρι)

ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

ΣΤΑ "ΑΧΑΡΝΑΪΚΑ ΝΕΑ"

Παρά το γεγονός ότι οι σύνθετες υποχρεώσεις της γυναίκας στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία την αποθαρρύνουν να συμμετέχει στα κοινά, όπου και όταν αυτό γίνεται, συμβαίνουν μικρά ή και μεγάλα θαύματα. Γιατί οι γυναίκες, εκτός από οργανωτικό πνεύμα, εργατικότητα και συνέπεια, διαθέτουν ένα επιπλέον προσόν στο οποίο  μερικές φορές, εξαιτίας ίσως του έντονου ανταγωνισμού ή και την ίδιας της φύσης τους, οι άντρες  υστερούν.  Ίσως να οφείλεται στο λεγόμενο μητρικό φίλτρο, αλλά το βέβαιο είναι, ότι οι γυναίκες διαθέτουν αυξημένη ευαισθησία. Έτσι όταν πριν λίγες μέρες βρεθήκαμε στο πολιτικό γάμο που τέλεσε η Δήμαρχος Ζεφυρίου Φωτεινή Γιαννοπούλου, νιώσαμε όλοι την ίδια συγκίνηση. Άντρες και γυναίκες. Η Φωτεινή που όπως μας εξομολογήθηκε έχει τελέσει συνολικά στην τετράχρονη θητεία της πενήντα πέντε γάμους, πριν λίγες μέρες είχε την ευτυχία να κλείσει αυτόν τον κύκλο, τελώντας τον γάμο του γιού  της.Η Δήμαρχος για να μιλήσει για το ύψιστο συναίσθημα του ανθρώπου που είναι η αγάπη, επέλεξε έναν εξαίσιο τρόπο. Διάβασε τον Ύμνο για την Αγάπη  του Απόστολου Παύλου και ένα δυνατό απόσπασμα από το «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη.  Για την ιστορία, αξίζει να σημειωθεί, ότι αυτά τα αποσπάσματα η Φωτεινή δεν τα διάβασε μόνο στον γάμο του γιου της, άλλα σε κάθε γάμο που τέλεσε.  Κι επειδή μας άρεσαν σας τα μεταφέρουμε.

Από τον Ύμνο του Απόστολου Παύλου

«Αν μπορώ  να λαλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη για τους άλλους, οι λόγοι μου ακούγονται σαν ήχος χάλκινης καμπάνας ή σαν κυμβάλου αλαλαγμός. Κι αν έχω της προφητείας το χάρισμα κι όλα κατέχω τα μυστήρια κι όλη την γνώση, κι αν έχω ακόμα κι όλην την πίστη, έτσι που να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα. Κι αν ακόμα μοιράσω στους φτωχούς τα υπάρχοντά μου, κι αν παραδώσω στην φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δεν με ωφελεί. Εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη. Εκείνος που αγαπάει δεν ζηλοφθονεί. Εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε περηφανεύεται. Είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος. Ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει. Δεν χαίρεται για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχει στην χαρά για το σωστό. Εκείνος που αγαπάει, όλα τα ανέχεται. Σε όλα εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει».

Aπό το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη

«Έτσι μιλώ γιά σένα και γιά μένα
Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεγμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, και το νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ
Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία πού το εξαργυρώνει» .

Αυτά, με την ευχή οι νέοι Δήμαρχοι και τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, άντρες και γυναίκες,  να έχουν ευαισθησίες, όχι μόνο στους γάμους, αλλά σε όλα τα ανθρώπινα ζητήματα.