Ένα γνήσιο λαϊκό θέατρο στο Ζεφύρι...

Aπό την παράσταση "Υπηρέτης δύο αφαντάδων" του Κάρλο Γκολντόνι, που ανέβασε στις 29 Μαΐου 2010, η θεατρική ομάδα του Πνευματικού Κέντρου Ζεφυρίου

Το παλεύουν χρόνια. Με το ίδιο πάθος και μεράκι. Χωρίς ιδιαίτερα μέσα, αλλά με πολύ μεγάλη ευρηματικότητα, που καλύπτει τις όποιες αδυναμίες στην έλλειψη των μέσων. Χωρίς ιδιαίτερες σπουδές από τους ηθοποιούς, αλλά με πολύ ταλέντο που σε κάνει να νομίζεις ότι στη σκηνή βρίσκονται πολύπειροι επαγγελματίες. Χωρίς σοφιστικέ χώρο, αλλά μια ταπεινή αίθουσα ενός δημοτικού σχολείου, που καταφέρνουν με τη ζέση της ψυχής τους να μετατρέπουν σε θεατρική φωλιά. Χωρίς το εξειδικευμένο και πολλές φορές σνομπ θεατρικό κοινό, αλλά με ανθρώπους που διψούν  για Πολιτισμό και προέρχονται από ένα δημοκρατικό κόσμο, που έχει πολλές φορές δείξει ότι ξέρει να αγωνίζεται για τη ζωή του. Ο λόγος για τη θεατρική ομάδα του Πνευματικού Κέντρου Ζεφυρίου. Μια παρέα ανθρώπων, που επιμένει, εδώ και αρκετά  χρόνια, να κρατάει ζωντανή τη σπίθα του θεάτρου στο Ζεφύρι. Και που αποκαλείται «ενηλίκων», για τον απλούστατο λόγο ότι υπάρχει και θεατρική ομάδα παιδιών. Αυτό είναι το μικρό θαύμα που έχει πετύχει στο Ζεφύρι η Στέλλα Νικολοθανάση και η φοβερή της παρέα. Έχουν  μεταδώσει την αγάπη τους για το θέατρο στην τοπική κοινωνία, κερδίζοντας με το σπαθί τους το κοινό,  που διευρύνεται συνεχώς βλέποντας ένα ποιοτικό αποτέλεσμα από τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Το μυστικό της επιτυχίας αυτής της ομάδας είναι ότι δεν διεκδικεί ρόλο πνευματικής ελίτ. Γι αυτό και έχει αποκτήσει βαθιές ρίζες στην τοπική κοινωνία, που τρέφει απεριόριστο σεβασμό και αγάπη γι αυτή την προσπάθεια. Αν ο όρος λαϊκό θέατρο είναι υπαρκτός, τότε ανήκει απερίφραστα σε αυτή την γνήσια ομάδα ανθρώπων που αποτελούν, χωρίς κατ' ανάγκη να το έχουν συνειδητοποιήσει, σταυροφόρους ενός πολιτιστικού ρεύματος που ανεβαίνει από κάτω προς τα πάνω και όχι το αντίθετο, δίνοντας νόημα και περιεχόμενο σε αυτό που αποκαλούμε ντόπια πολιτιστική παραγωγή. Μπράβο τους.