Δεκάδες βουβά πρόσωπα νέων ανθρώπων αντικρύσαμε στην κηδεία του αδικοχαμένου Σωτήρη Γεντίκη. Ένας απ’ αυτούς, ο Αναστάσης Ατζάμπος, αποφάσισε να αποτυπώσει στο χαρτί τον πόνο του, αλλά και το θυμό του για τα καμώματα της μοίρας:
 |
| ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΑΤΖΑΜΠΟΣ |
Ένα γιατί πλανιόταν στον αέρα, μαζί με το μαρσάρισμα των μοτοσυκλετών που σε συνόδευσαν στο δρομο προς την τελευταία σου κατοικία Σωτήρη...Τόσος πόνος στα μάτια των φίλων σου και των συγγενικών σου προσώπων. Όλοι με το ίδιο απλανές βλέμμα να αναρωτούνται...γιατί; Δεν θάθελα να ξαναζήσω, ποτέ, κάτι παρόμοιο στην ζωή μου. Δεν θάθελα να ξανακούσω μάνα να κλαίει το παιδί της...Τα βάζω με την μοίρα που ήθελε τα αδέρφια σου να σε σηκώσουν στις πλάτες τους.. Τόση η ειρωνεία της που τα κανόνισε έτσι, ώστε να κάνεις παρέα στο συνονόματό σου, το Σώτηρη που μας εγκατέλειψε κι αυτός, τόσο νωρίς, για να σε καλωσορίσει στη γειτονιά των αγγέλων...Ακόμη και το αμάξι που πέρασε μπροστά απο την εκκλησία με λίγο πιο δυνατή, απ’ όσο έπρεπε τη μουσική, προκαλώντας την αντίδραση των παρευρισκομένων, έπαιζε το ίδιο ακριβώς τραγούδι που ακουγόταν στην κηδεία του άλλου Σώτηρη...Τόση η ειρωνεία της μοίρας... Κι ας έφερε στη ζωή, την ώρα που εσύ έχανες τη δική σου, ένα άλλο παιδί στην οικογένειά σου. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ ρε Σώτο. Θα ζεις, για πάντα στις καρδιές μας…ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου