Συγκίνησε με το πάθος και την αισθητική του ο Γιάννης Μπερβανάκης

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΡΒΑΝΑΚΗΣ

Ήταν αναμφίβολα η έκπληξη του Φεστιβάλ. Μπορεί ο Γιάννης Μπερβανάκης να μην είναι ιδιαίτερα γνωστός, παρόλο που είναι γέννημα θρέμμα της περιοχής, όμως δεν του λείπουν  η μουσική κατάρτιση και  συγκρότηση. Κάθε άλλο μάλιστα, αφού δεν έχει κουραστεί να μαζεύει πτυχία στη μουσική. Όμως, επειδή δεν μπορούσε να φέρει στη σκηνή και τον τοίχο που τα έχει «κρεμάσει», αρκέστηκε να δώσει, στον λίγο χρόνο που διέθετε, τη δική του εκδοχή  για τη μουσική.  Πήρε πρώτος το στρατί, για μια μοναδική μουσική  περιπλάνηση,  που συνδύασε  τη μελωδία και τον ποιοτικό στίχο της αγάπης, της κοινωνικής ανατροπής, αλλά και της μαγκιάς, χωρίς δεσμεύσεις και περιορισμούς  από μουσικά είδη. Άρχισε με το «βιβλίο των ηρώων του δρόμου» του αείμνηστου Παύλου Σιδηρόπουλου και συνέχισε με τον «μπαγάσα» του Νικόλα Άσιμου. Αναπάντεχα, θυμήθηκε τη θάλασσα και τραγούδησε τη Σαλονίκη του Νίκου Καβαδία, μελοποιημένη από το Θάνο Μικρούτσικο, πριν μπει σαν ταύρος εν υαλοπωλείω στο ρεμπέτικο, τραγουδώντας το «πέντε μάγκες στον Περαία». Κι από ‘κει, δυνατό come back στην ελληνική σκηνή με το «νεοέλληνα» του Τζίμη Πανούση και κορύφωση με τους ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ, το μυθικό συγκρότημα της δεκαετίας του ’80  με το «όταν κάποιο βράδυ». Το φινάλε θα μπορούσε να είναι το κρητικό «δακρύζω με παράπονο» που διαπερνά, λόγω καταγωγής,  το DNA του Μπερβανάκη, αλλά τελείωσε  με  μια ροκιά, σαρκάζοντας, ευκαιρίας δοθείσης και τα αγγλικά του. Μοναχικός λύκος στη σκηνή ο Γιάννης, φιγούρα βγαλμένη από τη δεκαετία του ’60,  τότε που στις συναυλίες  αρκούσε μια ακουστική κιθάρα γιατί μετρούσε το  συναίσθημα κι όχι επιτήδευση. Αχώριστος σύντροφός του η ακουστική κιθάρα, κέντησε πάνω της τις νότες  με δεξιοτεχνία, λες κι ήταν ηλεκτρική, για να βγάλει ένα τρομερό πάθος, πασχίζοντας, μέσα από τη μουσική, να ψυχαναλύσει τον εαυτό του ενώπιον του κοινού. Ήταν πραγματικά σπουδαίος κι ας φοβήθηκε προς στιγμήν, μη βαρεθούμε, σαν τον άνθρωπο που ανοίγει στο φίλο την καρδιά του, αλλά τρέμει, ταυτόχρονα, μην τον κουράσει με τη φλυαρία του. Δεν βαρέθηκε κανείς. Μπήκαν, όλοι, στο τριπάκι, που τους έβαλε με τον αυθορμητισμό και την αισθητική του κι έδειξαν πως το ‘πιασαν το υπονούμενο. Ότι η μουσική είναι, πάνω απ’ όλα, μια λυτρωτική για την ψυχή διαδικασία…