 |
| Το πάνελ των εισηγητών |
 |
| Στις πρώτες θέσεις από αριστερά ο Δήμαρχος Φυλής Χρήστος Παππούς και οι Νικηφόρος Δαδάνης και Πέτρος Βιρβίλης ο οποίος υπήρξε και φιλόξενος οικοδεσπότης της εκδήλωσης |
 |
| Ο επικεφαλής της ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ και Δημοτικός Σύμβουλος Φυλής Σάββας Σάββας παρακολούθησε τις ομιλίες με ιδιαίτερο ενδιαφέρον |
 |
| Ο Αντιδήμαρχος Φυλής Σπύρος Μπρέμπος και ο Πρόεδρος της δευτεροβάθμιας σχολικής Επιτροπής Δημήτρης Τσίγκος πέρασαν από την εκδήλωση και πήραν γεύση από την ζωηρή συζήτηση που ακολούθησε μετά τις εισηγήσεις... |
 |
| ... το ίδιο και ο Βαγγέλης Βάθης που δίνει πάντα το "παρών" στα πολιτικά δρώμενα του Δήμου Φυλής... |
 |
| ...αλλά και ο Νίκος Λιόσης ο οποίος παρακολούθησε τις εισηγήσεις και συμμετείχε στο διάλογο που ακολούθησε |
 |
| Ο αναπληρωτής Δήμαρχος Νίκος Χατζητρακόσιας, συμμετείχε στην εκδήλωση με θέμα τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ με διπλή ιδιότητα, αφού είναι και Πρόεδρος της Ένωσης Γονέων Άνω Λιοσίων |
Ο Πολιτισμός και η Παιδεία ήταν τα θέματα που τέθηκαν επί τάπητος στην εκδήλωση που πραγματοποίησε το «ΠΟΤΑΜΙ» Φυλής την Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου στα Άνω Λιόσια. Σ’ ένα κοινό που ήταν έτοιμο ν’ ακούσει αλλά και να συμμετέχει στον διάλογο που ακολουθεί πάντοτε στις συγκεντρώσεις του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, τις ενδιαφέρουσες εισηγήσεις τους ανέπτυξαν ο κ. Νίκος Ορφανός Ηθοποιός σκηνοθέτης και Συντονιστής Πολιτισμού στην επιτροπή ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ στο ΠΟΤΑΜΙ, η κ. Μαρία Παπαϊωάννου Εκπαιδευτικός, Συντονίστρια Παιδείας στην επιτροπή ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ στο ΠΟΤΑΜΙ και η κ. Νατάσα Γκουτζικίδου Κοινωνιολόγος Συγγραφέας, επιφανής κάτοικος του Δήμου Φυλής.
 |
| Νίκος Ορφανός |
Για να πάρετε μια γεύση, ιδού η εισήγηση του αγαπημένου ηθοποιού και Συντονιστή Πολιτισμού στην επιτροπή ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ στο ΠΟΤΑΜΙ, Νίκου Ορφανού με θέμα:H σημασία της αγωγής εν τω συγχρόνω νεοελληνικό βίο
«Δεν ξέρω αν έχει καθίσει τις τελευταίες δεκαετίες, κανένας από τους υπουργούς μας της παιδείας, να σκεφτεί τι είδους χαρακτήρες θα πρέπει να γαλουχεί το ελληνικό σχολείο. Πως θα πρέπει να σκέφτεται ας πούμε ο μαθητής τελειώνοντας το δημοτικό; Σε τι δρόμους διανοητικούς θα πρέπει να έχει μπει, τελειώνοντας το γυμνάσιο; Τι εφόδια θα πρέπει να διαθέτει, αποφοιτώντας από το Λύκειο; Και τι πολίτης θα πρέπει να είναι, όταν με το πτυχίο στην τσέπη θα ορκίζεται μετά το πανεπιστήμιο;
Αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε πολλά δυσάρεστα. Απαριθμώ ενδεικτικά:
1 Ανθρώπους που δε μιλούν σωστά ελληνικά. Κυριολεκτικά ημιμαθείς και γλωσσικά αμόρφωτους.
2 Πάμπολλα περιστατικά μίσους, αναίτιας βίας, προσβλητικής και ρατσιστικής συμπεριφοράς, διάχυτα φοβικά σύνδρομα και μια αναβίωση συντηρητικών και θρησκόληπτων αντιλήψεων, που μάταια, νομίσαμε ότι είχαμε αφήσει ως κοινωνία πίσω, τα προηγούμενα χρόνια.
3 Μεγάλο έλλειμμα σε στοιχειώδεις κανόνες συμπεριφοράς. Από το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους και την απείθειά μας σε νόμους του κράτους, μέχρι τον παροιμιώδη ωχαδερφισμό μας. Την κατά βούληση εφαρμογή των νόμων, την ενθαρρύνει μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας, που και το ίδιο εφαρμόζει ό,τι το βολεύει, ό,τι του γουστάρει στην κυριολεξία, καθιερώνοντας την ιδιότυπη ιδεολογία του γουσταρισμού, νόμος είναι ό,τι μου γουστάρει.
Για χρόνια μεγαλώναμε με την αντίληψη ότι σε αυτή τη χώρα είμαστε μόνοι μας, σε αυτόν τον κόσμο είμαστε περιούσιοι, χωρίς όμως αυτό να μας πάει παραπέρα. Πως τιμούμε αυτή τη διεκδίκηση; Πως αναδεικνύουμε τον καλύτερο εαυτό μας; Αντί αυτό να μας δημιουργήσει μια άμιλλα ανάδειξης άριστων προτύπων, αντίθετα το τουμπάραμε σε πείσμα, σε γινάτι, ρουφήξαμε αυτή την κολακεία του λαού από τους πολιτικούς, και πολλοί από μας βυθίστηκαν στον εθνικοναζισμό.
Που πήγε η ελληνική παιδεία; Γιατί χάσαμε την αγωγή; Το σεβασμό; Απαξιώσαμε θεσμούς με μια παροιμιώδη μοιρολατρία, αποδεχόμενοι το γεγονός ότι ο κοινωνικός θεσμός που ξεχαρβαλώνεται, αποκλείεται να διορθωθεί. Οι λογής ισοπεδώσεις δεν άργησαν να εμφανιστούν: Οι πολιτικοί είναι όλοι κλέφτες. Οι ξένοι μας επιβουλεύονται και είμαστε περιτριγυρισμένοι από εχθρούς. Η κρίση είναι οι άλλοι. Εμείς ήμασταν μια χαρά. Μας φοβούνται, οπότε θα κάνουν ό,τι τους πούμε. Η Δημοκρατία είναι στην πραγματικότητα χούντα. Οπότε, επικινδύνως, η χούντα ίσως να μην είναι και τόσο τρομερή.
Αντίστοιχα οι υπερβολές δίνουν και παίρνουν και η αμετροέπεια, ιδίως στα μέσα, μας προκαλούν πλέον ανοσία: Με κάθε βροχή γίνονται βιβλικές καταστροφές. Κάθε κατάληψη σχολής και δημόσιου κτηρίου είναι αγώνας για παιδεία και ελευθερία. Κάθε πορεία είναι ιερή. Κάθε καθηγητής είναι αντιδραστικός και όργανο κύκλων ύποπτων. Κάθε πολίτης που διαφωνεί, είναι πληρωμένο φερέφωνο. Η ψυχραιμία είναι ύπουλη τακτική. Η Ευρώπη είναι μια συμμορία αρπακτικών. Οι μετανάστες, νόμιμοι και μη, είναι βρώμικοι, άρρωστοι και κακοί. κ.ο.κ.
Θυμάμαι το Χατζιδάκι, που από την εποχή του βρωμερού αυριανισμού και του πασοκικό λαϊκισμό, μιλούσε για την αλλοίωση της γλώσσας και των νοημάτων της. Τριάντα σχεδόν χρόνια μετά, η εισβολή του διαδικτύου επιβεβαίωσε όλους του τους φόβους.
Ταυτόχρονα, η φιλαναγνωσία καταρρέει. Θέατρο υπάρχει μόνο στην Αθήνα. Τα δημιουργήματα του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού δε διαδίδονται εκτός συνόρων. Το θεατρικό μουσείο ξεπέφτει. Η ελληνική μουσική φυτοζωεί. Οι πολιτιστικοί μας πρεσβευτές δεν υπάρχουν πια.
Ας μιλήσουμε για τις αξίες της κοινωνίας μας σήμερα. Ποιες είναι; Ποιες είναι οι απαραβίαστες κόκκινες γραμμές μας; Οι αποδεκτές από όλους, ανεξαρτήτως ιδεολογίας; Αυτές για τις οποίες θα πολεμήσουμε αν χρειαστεί με αυταπάρνηση; Υπάρχουν; Υπήρξαν ποτέ; Αμφιβάλλω. Βλέπετε, εμείς πάντα πολεμούσαμε υπέρ βωμών και εστιών. Υπερασπιζόμενοι εδάφη και παρελθόν. Αλλά όχι παρόν. Είμαστε περήφανοι πρωτίστως για πράγματα των προγόνων μας. Η τέχνη του να χτίζεις το παρόν και να οραματίζεσαι το μέλλον μας διαφεύγει. Είμαστε διαχειριστές, διεκπεραιωτές, θυρωροί της πολυκατοικίας, οπότε και οι πολιτικοί μας ηγέτες, παρομοίως λειτουργούν. Δεν είναι υπουργοί που πρέπει να δίνουν λύσεις, συλλαμβάνοντας τη γενική εικόνα, αλλά δημόσιοι υπάλληλοι, που προσπαθούν κι εκείνοι, με τη σειρά τους, να τη βολέψουν όσο το δυνατόν καλύτερα, με το λιγότερο κόπο.
Η σημασία του πολίτη με την έννοια της αρχαίας Αθήνας είναι πολύ μακριά μας. Ο πολίτης τότε πρωτίστως νοιαζόταν για την πόλη, το σύνολο και το δημόσιο χώρο. Ανατρεφόταν με γνώμονα τη συναίσθηση ότι είναι μέρος ενός συνόλου και ότι δεν υπάρχει χωρίς αυτό. Δεν είναι τυχαία η παρουσία του Χορού στο αρχαίο δράμα, ως έκφραση της κοινωνίας. Σήμερα, ο πολίτης αρκεί να πηγαίνει στην εκκλησία και να έχει καθαρό το σπιτάκι του και είναι σωσμένος και εντάξει. Ας έχει σκουπιδότοπο απέναντι απ’ την πόρτα του, ο μικρόκοσμός του ναν’ καλά. Ο αρχαίος Αθηναίος, ένιωθε πιο άνετα σε μια πόλη κράτος, εν αντιθέσει με τον απόγονό του, που σε ένα κράτος πολύ μεγαλύτερο, κλείστηκε στο σπιτάκι του και στον εαυτούλη του, ή καλύτερα, στο παρεάκι του.
Αλλά, για να επανέλθω στην αφετηρία μου. Ποιος ο ρόλος του σχολείου σήμερα, στην καθημερινότητά μας; και πως το σχολείο συνδιαλέγεται με την κοινωνία και τις πραγματικές δυσκολίες; Μπορεί να αποφοιτήσει κάποιος με γενικά εφόδια, όπου θα μπορέσει να φτιάξει το χαρακτήρα του, ώστε να επιτύχει σε ό,τι κι αν καταπιαστεί; Φοβούμαι πως όχι. Το σχολείο λειτουργεί ιδρυματικά, ως προθάλαμος ενός επαγγελματικά αποπροσανατολιστικού συστήματος, όπου η κοινωνική επιτυχία του μαθητή είναι ο καλός βαθμός και όχι ο χαρακτήρας και το ήθος. Οπότε, αυτά μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, μέχρις εξαφανίσεως. Διότι, από τη στιγμή που ένας μαθητής υποταγμένα σκύβει το κεφάλι, μελετώντας και απομνημονεύοντας ολόκληρους τόμους κακογραμμένων σχολικών εγχειριδίων, καμπουριάζοντας ώρες στα θρανία των φροντιστηρίων, που ξεκινάνε πλέον από την πρώτη γυμνασίου, έχει δεν έχει υστέρηση κάπου ο μαθητής, προκειμένου να περάσει σε μια σχολή με αμφίβολη επαγγελματική αποκατάσταση, και χαλαρό ωράριο σπουδών, από τη στιγμή αυτή λοιπόν, μέχρι έξι μήνες μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο, να μπουκάρει στο γραφείο του πρύτανη της σχολής του και να αδειάζει στο γραφείο του ένα σκουπιδοντενεκέ, να του χτίζει την πόρτα, να τον προπηλακίζει, να πετάει έξω καθηγητές, υπάρχει μια κάποια απόσταση, που κάποιος, κάπως διένυσε. Ή πιθανώς, ακόμη χειρότερα, κάποια ψυχολογικά συμπλέγματα που ξέσπασαν ανεξέλεγκτα και τα οποία κάπως δημιουργήθηκαν.
Τα πως, ποιος και γιατί δημιουργήθηκαν όλα αυτά καθώς και πως μας έγιναν πια συνήθεια, όχι μόνο θα πρέπει να μας ανησυχήσει πλέον σφοδρά, αλλά και θα πρέπει να γίνουν αφορμή για να αναρωτηθούμε και για τη δική μας στάση απέναντι στα καθημερινά μας πράγματα, ως πολίτες, γονείς, εργαζόμενοι ή μη, νέοι ή μεγαλύτεροι, ως πολίτες μιας πατρίδας, που πάνω από όλα θα έπρεπε να είναι πρότυπο.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ
 |
| Στην πρώτη σειρά Νίκος Χατζητρακόσιας και Χρήστος Παππούς ανταλλάσσουν θερμή χειραψία, υπό τα βλέμματα των Νικηφόρου Δαδάνη και Πέτρου Βιρβίλη. Στη δεύτερη σειρά διακρίνεται ο πρώην Δήμαρχος Άνω Λιοσίων Σταμάτης Γεώργας |
 |
| Νίκος Χατζητρακόσιας και Νατάσα Γκουτζικίδου βρήκαν την ευκαιρία να τα πουν |
 |
Το μέλος του ΠΟΤΑΜΙΟΥ Φυλής, Πέτρος Βιρβίλης υποδέχθηκε όλους εκείνους που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση με ιδιαίτερη ευγένεια.  
Η εκδήλωση του ΠΟΛΑΜΙΟΥ ΦΥΛΗΣ έδινε την ευκαιρία συμμετοχής στο κοινό. Στον τοίχο της αίθουσας εκδηλώσεων κολλήθηκαν αφίσες με συγκεκριμένα ερωτήματα, στα οποία οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να καταθέσουν τις απόψεις τους
 Δείτε ζωντανά αποσπάσματα από τις εισηγήσεις των ομιλητών
ΝΙΚΟΣ ΟΡΦΑΝΟΣ
ΝΑΤΑΣΑ ΓΚΟΥΤΖΙΚΙΔΟΥ
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ
|
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου