Ένα μπουκέτο λουλούδια για εκείνους που έχασαν τη ζωή τους, πόνεσαν και υπέφεραν από το σεισμό του 1999, όπως γράφει η εμπνευσμένη αφιέρωση στο όμορφο κι απέριττο, συνάμα μνημείο.
Λίγα λόγια, από καρδιάς, του Δημάρχου Χρήστου Παππού, για τους συντοπίτες που χάθηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, την αποφράδα εκείνη μέρα. Μαζί με την προτροπή για ομόνοια, όπως εκείνες τις τραγικές μέρες, που όλοι, ενωμένοι, πάλεψαν αρχίζοντας, πάλι, από το μηδέν.
Τριγύρω, βουβοί, εκπρόσωποι της δημοτικής αρχής και μαυροφορεμένοι συγγενείς που πλήρωσαν βαρύ φόρο από τη θεία βούληση και την ανθρώπινη απρονοησία.
Ένα σάλπισμα της Φιλαρμονικής κι ο χτύπος του τυμπάνου για τη λήξη της καθιερωμένης σιωπής. Μετά η λυτρωτική ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.
Επτά (7) Σεπτεμβρίου του σωτηρίου έτους 2015 και ώρα 15:00.
Πέρασαν κιόλας δεκαέξι χρόνια, αλλά οι πληγές στις ψυχές δεν επουλώθηκαν. Μήπως, τελικά, δεν είναι πανδαμάτωρ ο χρόνος;
Στην περίπτωσή μας μπορεί και όχι…















0 comments:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.