Όχι στην ανθρωποφαγία του Γιάννη Παπαδόπουλου και των συγκατηγορουμένων του

 

ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Για ακόμα μια φορά γίναμε θεατές στο ίδιο έργο. Όπως, συνήθως, συμβαίνει, έτσι και στην περίπτωση του Γιάννη Παπαδόπουλου, οι αυτόκλητοι «δικαστές» ανακοίνωσαν, πρόωρα, την ετυμηγορία τους, σπιλώνοντας υπολήψεις και καταπατώντας τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Το αστυνομικό ρεπορτάζ έκανε καλά τη δουλειά του με γαργαλιστικές λεπτομέρειες για παρατσούκλια και καρέκλες. Βέβαια δεν ανακοινώθηκαν ονόματα, αυτό έλειπε. Όμως η ζημιά ήδη έχει γίνει και μάλιστα εκεί που δεν πρέπει, δηλαδή στην τοπική κοινωνία. Ο Γιάννης, ο αδελφός του και οι άλλοι κατηγορούμενοι, πίσω από τις κορώνες για δήθεν νομικό πολιτισμό και για τεκμήριο αθωότητας, έχουν στιγματιστεί. Κι ας μη μιλήσουμε για τα μέλη των οικογενειών τους που σίγουρα δεν κατηγορούνται για το παραμικρό.

Απέναντι σε αυτή την ψυχοφθόρα κατάσταση έχουμε όλοι χρέος να αντιδράσουμε. Να μην μπούμε στον πειρασμό της ανθρωποφαγίας. Να γυρίσουμε την πλάτη στο κουτσομπολιό. Να αντιληφθούμε ότι πολλές οικογένειες της πόλης μας δοκιμάζονται από αυτή την περιπέτεια. Να τις στηρίξουμε ψυχολογικά, ηθικά αλλά και υλικά, αν χρειαστεί.

Παράλληλα, πρέπει να βοηθήσουμε, με τις μαρτυρίες μας, τη Δικαιοσύνη να κάνει το καθήκον της. Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Συλλόγου Ποντίων που μίλησε δημόσια για το χαρακτήρα και την προσφορά του Γιάννη Παπαδόπουλου https://www.fylarhos.gr/2026/02/blog-post_15.html. Να επιβεβαιώσουμε ότι οι κατηγορούμενοι δεν είναι οι ακραία παραβατικοί και αντικοινωνικοί τύποι, όπως κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν. Ότι διαθέτουν κοινωνική ευαισθησία και διάθεση προσφοράς, πράγματα που ξέρουμε, από πρώτο χέρι, γιατί είναι γείτονές μας.

Χρειάζεται, λοιπόν, ένα κοινωνικό αντίβαρο απέναντι στην κατηγορίες που έχουν απαγγελθεί εναντίον τους κι όχι ανάθεμα. Αλλά και καταδίκη της άθλιας προσπάθειας να πληγούν καριέρες πολιτικών, μέσω της δημοσίευσης φωτογραφιών τους με το Γιάννη Παπαδόπουλο σε εκδηλώσεις του Συλλόγου και υπαινιγμούς περί κάλυψης ή και συνέργειας ακόμα.

Έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, παρά τα εμπόδια που παρεμβάλει στο έργο της η εκάστοτε εκτελεστική εξουσία. Εκεί που δεν έχω είναι στις δικογραφίες που στέλνονται, το Φεβρουάριο, στις δικαστικές αρχές, με φόντο τις κρίσεις των αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ, το Μάρτιο... Ιδίως όταν συνοδεύονται από γαργαλιστικούς διαλόγους κοριών και από διθυραμβικά ρεπορτάζ περί αποτελεσματικότητας στην καταπολέμηση της παραβατικότητας...

Μπορώ να σας αναφέρω πολλές πανηγυρικές αθωώσεις ανθρώπων που κατηγορήθηκαν για σύσταση εγκληματικών ομάδων κι άλλα βαριά αδικήματα. Και που σχεδόν ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να τις μνημονεύσουν εκείνοι που έγραφαν στον Τύπο για βέβαιες καταδίκες και για «δεμένες» από κάθε πλευρά κατηγορίες…