ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ *
Αποδεικνύεται περίτρανα τις τελευταίες ημέρες ότι η ατομική ευθύνη είναι λέξεις άγνωστες για τον Έλληνα και το γράφω, δυστυχώς, με μεγάλη μου λύπη.
Μπορεί να μας κατακλύζουν στο διαδίκτυο δημοσιεύματα που αναφέρουν οτι η Αθήνα για Σάββατο βράδυ είναι έρημη είτε οτι η κυκλοφορία των οχημάτων είναι σχεδόν μηδαμινή στο Κέντρο της Αθήνας, αλλά την ίδια στιγμή χτες το απόγευμα στην παραλιακή και τον Άλιμο υπήρχε συνωστισμός όπως και σήμερα το πρωί και ίσως και αυτήν την ώρα.
Συνεπώς, η έλλειψη κίνησης στο Κέντρο δεν σημαίνει ότι ο κόσμος κλείστηκε στα σπίτια του επειδή έχει υψηλό αίσθημα αλληλεγγύης και φοβάται για τον Κορονοιό, απλά έκλεισαν όλες οι καφετέριες εκεί και κάποιοι (γιατί δεν έχουν όλοι έλλειψη ατομικής ευθύνης και συλλογικής συνείδησης, δεν πρέπει να βάζουμε όλους στο ίδιο σακούλι), απεγνωσμένα κοιτούν να είναι έξω, την ώρα που οι οδηγίες είναι σαφείς και ξεκάθαρες.
Όταν όμως υπάρξει στον ίδιο ή σε κοντινό του πρόσωπο σύμπτωμα του ιού θα επικαλείται θεούς ή οτιδήποτε άλλο πιστεύει για να σωθεί από αυτό που τον βρήκε γιατί κάποιες ημέρες δεν μπορούσε να στερηθεί δύο ώρες καφέ έξω.
Δυστυχώς αυτοί είμαστε. Τα ΜΜΕ δεν ασκούν τρομοκρατία αυτήν την στιγμή και πρέπει να το καταλάβουμε, ούτε τα παραλένε, για να μην πω οτι ίσως κρύβουν και αριθμούς κρουσμάτων στην ελληνική επικράτεια και έξω για να μην τρομοκρατηθεί ο κόσμος. Αυτή είναι η πραγματικότητα και η συναίσθηση ευθύνης σημαίνει αποδοχή αυτής της πραγματικότητας και δράση. Ο ιός μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την προσωπική μας αλληλεγγύη ο ένας στον άλλον, προστατεύοντας τους εαυτούς μας προστατεύουμε και τους άλλους, το μόνο όπλο που έχουμε είναι η κοινωνική συνείδηση και η ενότητα προστατεύοντας ο ένας τον άλλον. Η εκστρατεία "Μένουμε Σπίτι" δεν δημιουργήθηκε χάριν εντυπωσιασμού, δημιουργήθηκε για να διαφημίσει ότι το μόνο όπλο είναι η απομόνωση στο σπίτι. Πράγματι, είναι δύσκολο όταν μέχρι πριν λίγες μέρες η ζωή μας έτρεχε με φρενήρεις ρυθμούς, όμως τα δεδομένα άλλαξαν. Χρειάζεται για λίγο καιρό να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα. Οφείλουμε να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον. Δεν βοηθάς με το να καμαρώνεις οτι είσαι έξω, την ίδια ώρα που η γειτονική χώρα οδεύει στην χειρότερη υγειονομική κρίση της σύγχρονης ιστορίας της και η χώρα μας μετράει 4 νεκρούς, ενώ παράλληλα, χαροπαλεύον άνθρωποι στις εντατικές των νοσοκομείων μας.
Μην γίνεσαι συνένοχος!! Γίνε για μία φορά υπεύθυνος! Τώρα που σε χρειάζεται η χώρα σου! Που χρειάζεται εσένα για να συνεχίσει! Το κράτος θα βοηθήσει μέχρι ενός σημείου, αλλά την ουσιαστική δύναμη την έχουν οι πολίτες. Αν το κράτος είχε όλη την δύναμη, γιατί τότε στην Ιταλία κοντεύουν 1.500 νεκρούς και οι κλίνες στα νοσοκομεία δεν επαρκούν για τούς νοσούντες; Πρέπει να πάψουμε να μεταφέρουμε όλα τα δημόσια προβλήματα στο κράτος και να μένουμε αποστασιοποιημένοι από αυτό, γιατί η αντίληψη αυτή μας έχει οδηγήσει εδώ που μας έχει οδηγήσει. Η αντίληψη αυτή είναι η επιτομή του εγωισμού μας. Ήρθε η ώρα να αναλάβουμε δράση, ο καθένας ατομικά και μέσα από εκεί κοινωνικά. Η Ελλάδα, μάς χρειάζεται για να μην ζήσουμε σκηνές Γουχάν και Ιταλίας. Η Ελλάδα ξαναγράφω, γιατί η Ελλάδα μπορεί για κάποιους να μην ταυτίζεται με την λέξη κράτος.
ΥΓ.1: Ο John Kennedy στην ορκομωσία του είχε πει: "Μην αναρωτιέστε τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σας για εσάς, αναρωτηθείτε τι μπορείτε να κάνετε εσείς για την πατρίδα σας".
ΥΓ.2: Ο Νίκος Καζαντζάκης έγραψε: "Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: "Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω την Γη. Αν δε σωθεί, εγώ θα φταίω!" Το ίδιο ισχύει για την Ελλάδα.
ΥΓ.3: Το κείμενο γράφεται με οργή, αγανάκτηση και απογοήτευση και γενικά όλο αυτό τον συρφετό παραπλήσιων συναισθημάτων.
* Ο Μάριος Γιαννόπουλος είναι συντοπίτης μας και σπουδάζει Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου